कविता: उदीप्त प्रकाश 

व्यग्र मन बोकेर
तन घसार्न सकिदैन
उच्छेद गराएर सपना
विपना संग साट्न सकिदैन ।

अमूर्त छन भावना
मरेको छ आस्था
टुटेको छ भरोसा
अप्रिय छ पीडा
प्रियजनले नै बाटो छेके पछि ।

नदी जस्ता वग्न सकेन जिन्दगी
हराएको छ बाटो,
छालहरु आउँछन, जान्छन
जिन्दगीलाई हिर्काएर,
किनारको यात्रा अवरुद्ध पार्दै
बगि जान्छ नदी गन्तव्य तिर
जिन्दगीलाई नराम्ररी धकेलेर
विचार जिन्दगी
क्लान्त छ
मौन
अनि
भय ग्रस्त पनि ।

पुनर्जागृत गर्नु छ जिन्दगी
दौडनु छ दौड
जित्नु छ युद्ध
हराइनेछ शत्रु
बचाइनेछ मानवता
तोडिइनेछ मौनता
जिन्दगीको कथा क्रम भङ्ग भए पछि ।

विर्सिएर इष्र्याको भावना
अंकुरित गराउनु छ प्रेम
गाउँनु छ प्रेम लहरी
खोज्नु छ परिभाषा जिन्दगीको

सफेद मन बनाई
सपनाहरु जोडेर
आल्हादित हाँसो हाँस्तै
गुजार्नु छ जिन्दगी ।

दृष्टि विहीनहरु
दर्दनाक गीत गाइ रहेछन
पीडा मिश्रित स्वरमा
मध्य सडकको जेब्राक्रसनेर
सेतो लठ्ठीले भुँइ छाम्दै
सडक जिन्दगी बोकेर ।

आफन्तहरु विराना भएका छन
चिन्दैनन आफन्तहरु
जिन्दगीका खुशीहरु खोसेर
समय खित्का छोडेर हाँस्छ
जिन्दगी पागल बन्छ
पागल बस्तिबाटै
जिन्दगी गायव हुन्छ
आमाहरु रोई रहन्छन
गायव जिन्दगी खोजेर ।

हालेर अंगालो
वेवारिशे जिन्दगीलाई
कायापलट गराउनुछ
काँतर भै
जिन्दगी हार्नेहरुलाई
जिन्दगीको जित दिलाउनु छ
अनि बाल्नु नै छ जिन्दगीको दियो
उदीप्त प्रकाश छर्ने गरी ।

प्रकाशचन्द्र खतिवडा